Nachtbrakers zijn Metallica fans en andersom. Er gaat dan ook geen dag voorbij zonder dat er een requestje voor Metallica binnenkomt op de SMS. Variërend van ‘draai eens wat meer Metallica’ tot ‘doe maar track 5 van de 3e cd.’ Kortom: met Metallica maak je vrienden. Dus dacht ik: als ik in één klap iedereen blij wil maken, moet er een Metallica Mega Mix komen. Alle hits van Metallica in nog geen 4 minuten – Stars on 45, eat your heart out! Wat denk je? Zijn al die Metallicamensen heel boos omdat er een beat onderzit en gezellige lasereffectjes het geheel opsieren. Luister en huiver zelf!

[photopress:nickdrake.jpg,full,pp_image]

Een week of twee geleden verraste Paul me door in RabRadio ineens Nick Drake te draaien. 100 punten voor hem, want echt nie-mand kent Nick Drake. Behalve dyslectische Nick Cave fans, maar verder niemand. Ik vroeg me ineens af of er dan 33 jaar na zijn dood weer wat archiefmateriaal was opgedoken -nope- of dat hij per ongeluk door één of ander wasmiddelenreclame toch nog postuum een hit had gescoord – not at all. Dus een mailtje richting Paul met toppie joppie enzo, maar vooral: waarom? Nou, hij had het pas ontdekt en dus moest en zou hij er iets van draaien. Goed verhaal, lekker kort.

Ik kan me herinneren dat ik vroeger (toen nog met lange oe) wel eens een vriend opbelde als ik iets had gekocht of gedownload en zei: dit moet je horen, kom even langs. En daar zat ooit Nick Drake bij. Onbekend maakt onbemind, en dus de vraag van Paul of ik ‘m ook ging draaien. ‘Geen idee of de gemiddelde trucker dat kan waarderen of spontaan de middenberm inrijdt’ was mijn antwoord, maar wat kan het schelen: ik doe meteen een Nick Drake Week! Komende week dus elke dag een liedje van de man die z’n leven lang gekweld werd door depressies, geen optredens wilde geven, maar drie albums maakte en uiteindelijk iets te veel anti-depressivum achterover sloeg en op 26-jarige leeftijd (1 jaar te vroeg om echt rock ‘n roll te zijn, ook dat nog) overleed.

Maar geloof mij nou: die muziek is echt mooi. En dus vroeg ik Paul om zijn top 5 te maken. Dit is ‘m: 5. One of these things first, 4. Day is done, 3. River man, 2. Way to blue en pompomperom op nummer 1 tjap tjap: Northern sky. Wat ook mijn nummer 1 is. Sterker nog, qua top 5 zitten we niet ver uit mekaar. En dus komende week: Nick Drake Week! Hou ‘m tussen de lijnen.

Zodra Bob Dylan in het land is, of op z’n minst een beetje in de buurt (Düsseldorf, Hamburg, Oberhausen, Braunschweig, Gelsenkirchen, Glasgow en Brussel zijn inmiddels afgevinkt) ben ik er bij. Samen met vriend Stefan, die ik Steve mag noemen. Hij noemt mij dan weer Charlie, waarom weet ik eigenlijk ook niet. We zijn zelfs een keer op tournee geweest. 6 concerten achter mekaar. Dat was iets teveel van het goede, en ook de stickers op zijn auto aan voor- achter- en zijkant waren misschien een beetje too much. Hoewel we erg hebben gelachen om het briefje van een verstokte vrouwelijke fan die desperaat vroeg of Bob contact met haar wilde opnemen. Ze dacht dat onze auto bij de crew hoorde…

Gisteren kreeg ik een SMSje of ik mee ga naar Chemnitz. Da’s wel erg ver weg, tegen de Tsjechische grens aan. Tot en met 3 februari is Bob daar te zien. Of, nou ja, zijn schilderijen. Dat hij schilderde wist ik wel, hij kliederde meerdere platenhoezen bij mekaar, maar dat het ook nog het aanzien waard was verraste me wel. 170 aquarellen en gouacheprenten van zijn hand hangen er in het museum Kunstsammlungen Chemnitz. Van kunst heb ik kein Ahnung, maar ik zou zo een wandje vrijmaken. Tussen kunst & kitsch, wat vind jij er van?

[photopress:bobpaint1.jpg,thumb,pp_image] [photopress:bobpaint2.jpg,thumb,pp_image] [photopress:bobpaint3.jpg,thumb,pp_image] [photopress:bobpaint4.jpg,thumb,pp_image]

[photopress:thermometer.jpg,full,pp_image]

Van de voordeur naar de autodeur, dat is wel zo’n beetje de beweging die ik op een dag krijg. Ik zou niet weten waar je cholestorol zit, de trap neem ik altijd naar beneden en voor twee stuks fruit heb ik meestal een week nodig. Kortom: zolang ik me fit voel, vind ik het prima. Gezond is anders, en zo leven meer Nederlanders.

Maak jij je wel zorgen maar ben je te beroerd (ha, wat een woordspeling!) om naar de dokter te gaan, dan is er de gezondheidstruck. Die gaat langs bij bedrijven en misschien brengt ‘ie jouw bedrijf ook wel een bezoekje! Volgende week vrijdag maak ik bekend bij welk bedrijf de gezondheidstruck een fitstop maakt, en tot die tijd mag jij je melden met motivatie door een muijsmailtje te sturen naar martijn@3fm.nl!

[photopress:barbara2.jpg,full,pp_image]

Barbara is mama! ‘De weeën zijn begonnen’ kreeg ik vrijdag te horen. Daarna ben ik begonnen met het schilderen van de trap en was ik ineens internettechnisch gezien verstoken van de buitenwereld. Dan moet je namelijk de trap op. Afijn, de verf is droog en ik lees het laatste nieuws hier. Officieel zou Barbara haar voorlopig laatste Bring It On dit weekend maken, maar waiting on a sunny day zat er even niet in. Sunny wachtte niet tot zondag, en dus mag ik voorlopig haar stoel warm houden. En natuurlijk Barbara even bellen. Kan ik meteen even vragen of haar kersverse zoon vernoemd is naar Bruce of toch Boney M.

P.S. Hoe lang duurt dat eigenlijk, zo’n zwangerschapsverlof?

Kerstvakantie doet gekke dingen met de mensen. Ik krijg op één en dezelfde dag twee keer een melding dat iemand volledig vrijwillig een hyves pagina voor me heeft gemaakt. Deze en deze. Sterker nog: die eerste heeft al 7 leden! En dat voor iemand die zelf niet eens een hyves account heeft!

Nou wil ik niet heel ondankbaar overkomen, maar eh… wat nu?

[photopress:mist1.jpg,full,pp_image]

‘Het was onverantwoord om de weg op te gaan’ vertelde de nieuwslezer vanmiddag om 12 uur op tv. Helemaal waar. Maar ja, the show must go on, dacht ik gisteravond nog.

Ondanks dat ik het vuurwerk aan de andere kant van de straat niet eens kon zien, wilde ik het er toch op wagen. Het was inmiddels een uur 2008 en ik wilde met m’n eigen ogen wel eens zien of je wat kon zien. En dus de snelweg op.

Het eerste stuk, van Meppel naar Zwolle ging nog wel. Dichte mist, dat wel, maar met een gangetje van 80 kilometer per uur toch goed te doen. Op de radio las Michiel een SMS voor van iemand die bij Zwolle in de mist reed. ’15 kilometer per uur maar?!’ riep Ina naast me. ‘Nee joh,’ zei ik, ‘dat verstond je verkeerd. 50 kilometer per uur zal je bedoelen.’ Even later reden we zelf 15 kilometer per uur.

Ik besloot terug naar huis te gaan. Eerst maar eens een afslag. En guess what, afslag geMIST. De volgende ging naar Kampen. En daar ging het mis. Het zicht was zo slecht dat ik volledig gedesorienteerd raakte. Zelfs de strepen op de weg waren nauwelijks zichtbaar. De man achter me zei: ‘rij maar achter mij aan, ik heb een TomTom.’ En zo gingen we met een sukkelgangetje in colonne verder.

Geen flauw idee waar ik was, maar de man verzekerde me dat we bij een hotel stonden. Ik heb dat hele hotel niet gezien! Echt bizar, dat je geen idee hebt waar je bent en ook niet hoe het er 1 meter verderop uitziet. Het hotel bleek dicht. Dan maar terug. Dacht ik. Bleek ik de verkeerde kant op te rijden. Even later moest ik stoppen, uitstappen en onder een verkeersbord gaan staan om te zien welke plaatsnamen erop stonden. Na 2 uur vond ik de terugweg. De andere kant op zwaailichten van politie en ambulance.

Gelukkig nieuwjaar! En gelukkig lag ik in m’n bed. Tja. Uitzending geMIST. Gelukkig was er nog een dronken Domien (waarom zijn daar geen opnames van?) om mijn uitzending over te nemen. Ik meld me maandagmorgen 7 januari weer. Mits geen mist.