Zodra Bob Dylan in het land is, of op z’n minst een beetje in de buurt (Düsseldorf, Hamburg, Oberhausen, Braunschweig, Gelsenkirchen, Glasgow en Brussel zijn inmiddels afgevinkt) ben ik er bij. Samen met vriend Stefan, die ik Steve mag noemen. Hij noemt mij dan weer Charlie, waarom weet ik eigenlijk ook niet. We zijn zelfs een keer op tournee geweest. 6 concerten achter mekaar. Dat was iets teveel van het goede, en ook de stickers op zijn auto aan voor- achter- en zijkant waren misschien een beetje too much. Hoewel we erg hebben gelachen om het briefje van een verstokte vrouwelijke fan die desperaat vroeg of Bob contact met haar wilde opnemen. Ze dacht dat onze auto bij de crew hoorde…

Gisteren kreeg ik een SMSje of ik mee ga naar Chemnitz. Da’s wel erg ver weg, tegen de Tsjechische grens aan. Tot en met 3 februari is Bob daar te zien. Of, nou ja, zijn schilderijen. Dat hij schilderde wist ik wel, hij kliederde meerdere platenhoezen bij mekaar, maar dat het ook nog het aanzien waard was verraste me wel. 170 aquarellen en gouacheprenten van zijn hand hangen er in het museum Kunstsammlungen Chemnitz. Van kunst heb ik kein Ahnung, maar ik zou zo een wandje vrijmaken. Tussen kunst & kitsch, wat vind jij er van?

[photopress:bobpaint1.jpg,thumb,pp_image] [photopress:bobpaint2.jpg,thumb,pp_image] [photopress:bobpaint3.jpg,thumb,pp_image] [photopress:bobpaint4.jpg,thumb,pp_image]