Een week of twee geleden verraste Paul me door in RabRadio ineens Nick Drake te draaien. 100 punten voor hem, want echt nie-mand kent Nick Drake. Behalve dyslectische Nick Cave fans, maar verder niemand. Ik vroeg me ineens af of er dan 33 jaar na zijn dood weer wat archiefmateriaal was opgedoken -nope- of dat hij per ongeluk door één of ander wasmiddelenreclame toch nog postuum een hit had gescoord – not at all. Dus een mailtje richting Paul met toppie joppie enzo, maar vooral: waarom? Nou, hij had het pas ontdekt en dus moest en zou hij er iets van draaien. Goed verhaal, lekker kort.

Ik kan me herinneren dat ik vroeger (toen nog met lange oe) wel eens een vriend opbelde als ik iets had gekocht of gedownload en zei: dit moet je horen, kom even langs. En daar zat ooit Nick Drake bij. Onbekend maakt onbemind, en dus de vraag van Paul of ik ‘m ook ging draaien. ‘Geen idee of de gemiddelde trucker dat kan waarderen of spontaan de middenberm inrijdt’ was mijn antwoord, maar wat kan het schelen: ik doe meteen een Nick Drake Week! Komende week dus elke dag een liedje van de man die z’n leven lang gekweld werd door depressies, geen optredens wilde geven, maar drie albums maakte en uiteindelijk iets te veel anti-depressivum achterover sloeg en op 26-jarige leeftijd (1 jaar te vroeg om echt rock ‘n roll te zijn, ook dat nog) overleed.

Maar geloof mij nou: die muziek is echt mooi. En dus vroeg ik Paul om zijn top 5 te maken. Dit is ‘m: 5. One of these things first, 4. Day is done, 3. River man, 2. Way to blue en pompomperom op nummer 1 tjap tjap: Northern sky. Wat ook mijn nummer 1 is. Sterker nog, qua top 5 zitten we niet ver uit mekaar. En dus komende week: Nick Drake Week! Hou ‘m tussen de lijnen.