‘Het was onverantwoord om de weg op te gaan’ vertelde de nieuwslezer vanmiddag om 12 uur op tv. Helemaal waar. Maar ja, the show must go on, dacht ik gisteravond nog.

Ondanks dat ik het vuurwerk aan de andere kant van de straat niet eens kon zien, wilde ik het er toch op wagen. Het was inmiddels een uur 2008 en ik wilde met m’n eigen ogen wel eens zien of je wat kon zien. En dus de snelweg op.

Het eerste stuk, van Meppel naar Zwolle ging nog wel. Dichte mist, dat wel, maar met een gangetje van 80 kilometer per uur toch goed te doen. Op de radio las Michiel een SMS voor van iemand die bij Zwolle in de mist reed. ‘15 kilometer per uur maar?!’ riep Ina naast me. ‘Nee joh,’ zei ik, ‘dat verstond je verkeerd. 50 kilometer per uur zal je bedoelen.’ Even later reden we zelf 15 kilometer per uur.

Ik besloot terug naar huis te gaan. Eerst maar eens een afslag. En guess what, afslag geMIST. De volgende ging naar Kampen. En daar ging het mis. Het zicht was zo slecht dat ik volledig gedesorienteerd raakte. Zelfs de strepen op de weg waren nauwelijks zichtbaar. De man achter me zei: ‘rij maar achter mij aan, ik heb een TomTom.’ En zo gingen we met een sukkelgangetje in colonne verder.

Geen flauw idee waar ik was, maar de man verzekerde me dat we bij een hotel stonden. Ik heb dat hele hotel niet gezien! Echt bizar, dat je geen idee hebt waar je bent en ook niet hoe het er 1 meter verderop uitziet. Het hotel bleek dicht. Dan maar terug. Dacht ik. Bleek ik de verkeerde kant op te rijden. Even later moest ik stoppen, uitstappen en onder een verkeersbord gaan staan om te zien welke plaatsnamen erop stonden. Na 2 uur vond ik de terugweg. De andere kant op zwaailichten van politie en ambulance.

Gelukkig nieuwjaar! En gelukkig lag ik in m’n bed. Tja. Uitzending geMIST. Gelukkig was er nog een dronken Domien (waarom zijn daar geen opnames van?) om mijn uitzending over te nemen. Ik meld me maandagmorgen 7 januari weer. Mits geen mist.