Poe, een heftig dagje was het wel, maar het was het meer dan waard. De 24-uurs-marathon die donderdagochtend even na 4 uur in mijn programma begon met het uitklappen van een stretcher door Dick Treesie en die een etmaal later eindigde met de woorden ‘ik zou nog wel 24 uur kunnen doorgaan’ door diezelfde Dick. Off the record: de microfoon stond nog geen seconde dicht of hij zei: ik ben kapot.

Nou had ik zelf ook wel een inkakmoment, maar die had ik al om 7 uur de ochtend ervoor. En om 9 uur weer één. En om half 10 weer één. Met andere woorden: ze volgden mekaar steeds sneller op, maar gelukkig was er na de staat van ontbinding al snel een staat van euforie, want wat is er een boel opgehaald! Voor deze stichting voor de duidelijkheid. Vooraf zette ik in op een vrachtwagen vol, maar ik denk dat we er nog wel eentje moeten bijbestellen. Na 24 uur zijn dit de hoogtepunten: een vrachtwagenchauffeur die naar Bulgarije gaat rijden, iemand die kliklaminaat ter beschikking heeft gesteld, het Kruidvat dat babyartikelen, matrassen en aankleedkussens heeft gedoneerd, een industriële wasmachine en droger (van die heule grote dingen) gedoneerd door Goud Laundry Solutions, een koelkast, wasmachine en wasdroger van It’s, 750 euro aan luiers van Tref in Venlo en 14 kilo knuffels!

Dank, dank, dank! Uiteraard hou ik je hier op de hoogte van de verdere ontwikkelingen. Dat doen Monique, Marian en Esmeralda ook via hun hyve. Die hyven de hele dag, net als Dick Treesie. Oh ja, vergeet dat liedje niet te downloaden – al is het maar omdat de opbrengst daarvan ook naar de Stichting de vergeten kinderen van Bulgarije gaat. Download ‘m hier!