De stad van de 7 heuvelen. De stad van 12 miljoen inwoners. De stad van twee continenten, van weinig groen en bebouwing zover je kijken kunt. En dan nog verder. Van de minarettenwekservice om half 6 ´s ochtends. En ´s middags weer. En nog een keer. En dan ´s avonds weer. Iets met Allah en dan nog wat. 10 minuten lang. De stad van verkeerschaos en zebrapaden die nergens voor dienen. De stad waar toeteren betekent dat je eraan komt en dat je aan de kant moet. In die stad was ik dus. Istanbul. Een sfeerverslag in een paar zinnen en 4 foto´s: