Net terug van vakantie, en in één moeite door naar North Sea Jazz. Al sinds een paar jaar in Ahoy’, maar mijn eerste keer in Rotterdam. Het eten is nog steeds duur -bijna 9 euro voor een broodje vlees met versieringen, maar dan onder een heel chique naam- voor de wc’s moet je -belachelijk genoeg- nog steeds betalen en bij veel concerten moet extra geld neertellen om naar binnen te mogen. Maar dan heb je ook wat. 14 podia waarbij het toch elke keer weer lastig kiezen is. Met grotere zalen dan in Den Haag, ruimer van opzet, maar dezelfde intieme sfeer. Een legendarisch festival met legendarische namen. Al zul je, als je niet echt thuis bent in de wereld van de piep-knor-gerechten, die niet allemaal herkennen. Toch treden er zat artiesten op die net zoveel met jazz te maken hebben als George W. Bush met democratie. Denk aan Snoop Dogg. Of dit jaar: Alicia Keys en Joe Jackson. Ook deze keer heb ik een paar grote namen op m’n lijstje afgevinkt. Zoals drummer Brian Blade bij het Kenny Werner Quintet, of Herbie Hancock, met superdrummer Vinnie Colaiuta. Ok, bekendere namen dan: Marc Broussard. De grote verrassing wat mij betreft. Wát kan die jongen zingen. Een paar minuten Paul Simon meegepikt. En Tower Of Power was een motherfunky afsluiter. Ahoy!