Wat lees ik nou? Tjibbe Tjibsma heeft gewoon tijdens m’n laatste uitzending een MD’tje gestolen! Krijg ik weer terug als ik op een ander radiostation te horen ben. Twee categoriën mensen vinden het in ieder geval fijn dat ik het MD’tje niet meer in bezit heb, en dat zijn:

a) De BN’ers. Die worden in ieder geval niet uit bed gebeld tijdens Bel de BN’er uit Bed. En b) de luisteraars met hersens. Die hebben een Paar Minuten Malloten nooit op waarde weten te schatten.

Ondertussen ben ik m’n iPod Nano (bedankt baas!) aan het vullen met lekkere liedjes en ben ik maar eens een tweede hyvespagina begonnen. Tja, het voelt nú nog als vakantie.

Jaja, ik weet het: het is hier nogal logluw. De afgelopen weken zat ik met m’n hoofd even ergens anders. En afgelopen vrijdag bijna met m’n hoofd in de wolken. De laatste op 3FM is een feit, maar als je stopt, stop dan op je hoogtepunt. En dat deed ik door in een 40 meter hoge hoogwerker te stappen en vanaf daar de laatste woorden te spreken. 55 ton staal kwam het mediapark opgedenderd (Christian, bedankt!), dus een zwaar afscheid was het sowieso. En dat afscheid viel me nog best zwaar eigenlijk. Dank voor alle lieve SMS’jes, mailtjes, telefoontjes, logjes (hier, hier en hier) en bezoekjes! De studio stond vol met mensen én cadeautjes. Ik heb lang niet iedereen persoonlijk kunnen spreken, maar bij deze dus: bedankt!

Her en der wordt er gespeculeerd op welk radiostation ik dan binnenkort te horen ben. Ik zou zeggen: hou de complete brandbreedte in de gaten, want dat weet ik zelf ook nog niet. Ik heb binnenkort nog wat gesprekken met een aantal verschillende zenders, maar hoe, wat, waar en wanneer ga ik nu natuurlijk nog even niet vertellen. Maar niet getreurd dus, I’ll be back!

En dan ga ik nu een zak M&M’s leeg eten.

Vind ik een leuk tijdverdrijf tijdens de reclame: herken de stem. Regelmatig hoor je stemmen voorbij komen van bekende en minder bekende acteurs en actrices die bijschnabbelen om hun karige loon voor al te slecht bezochte theaterproducties een beetje te levelen. Of die van een discjockey, want een spotje inspreken is weinig werk maar wel goed betaald, dus graag gedaan, Super de Boer.

Maar De Stem is niet meer. De stem der stemmen. Zeg maar de Amerikaanse variant van Jeroen Nieuwenhuize. Don Lafontaine. Zijn naam zegt je misschien niks, maar je hebt ‘m zeker weten wel eens gehoord. Tenzij je nooit in een bioscoop komt, want zo ongeveer elke trailer siert zijn stem. Of andersom. Maar zeg nou zelf: zonder stem zou het een stuk minder spannend zijn. Want niemand kan zo ‘in a world’ zeggen. En als ik ‘in a world’ zeg, weet je meteen wie ik bedoel. Nou, hij dus. Hij is dood. 68 jaar geworden. En wie moet nou zijn opvolger worden? Gelukkig zijn meer mensen gezegend met zo’n zoetgevooisd stemgeluid, en dit krijg je als je 5 van die stemmen in een limo zet: