Tijdens het filerijden ben je nog wel eens op zoek naar een verzetje. Zoals vrachtwagenopschriften lezen. Al eerder berichtte ik over autostoelen van Ass, en toen ik vandaag achter een vrachtwagen van een bedrijf voor centrale verwarmingsinstallaties, vloerverarming en aircoinstallaties reed, moest ik opnieuw gniffelen. Want je noemt zo’n bedrijf toch alles behalve Klotz B.V.?
Lees net dit bericht, en dat idee komt me wel erg bekend voor. Tijdens een week Classic Request op 3FM dacht ik met mijn lieve luisteraars een week lang na welke popplaat gedraaid zou kunnen worden bij de buren, op Radio 4. Diverse deuntjes met een viool erin werden genoemd (Bittersweet Symphony van The Verve bijvoorbeeld), Within Temptation kwam opvallend vaak voorbij, en sommigen vonden het wel een heel goeie grap om Metallica te draaien op Radio 4. Dat laatste leek me een minder goed idee. Ik wilde tijdens die 10 minuten zendtijd aan de verstokte klassieke muziekliefhebber laten horen dat popmuziek óók mooi kan zijn. En natuurlijk valt over smaak niet te twisten, maar zoals ik mijn oren dichtdoe bij een opera, zo zou de Radio 4 luisteraar waarschijnlijk een beroerte hebben gehad van Metallica.
Het werd Prince. Sometimes It Snows In April. Waarom? Niet vanwege de violen, want die komen er niet in voor, maar meer omdat het een mooi liedje is. Een klassieker in mijn oren. En ik kondigde Prince aan als de Maria Callas van de popmuziek. Weet je wie dat is dan? vroeg presentator Hans Haffmans. Ik blufte een beetje en zei ja.
Maar voor wat hoort wat. En dus kwam Hans Haffmans ook bij mij in de uitzending om iets klassieks te draaien. Het werd Le Sacre Du Printemps van Igor Strawinsky. Toch zeker zes minuten lang klassieke muziek op de nationale popzender. Ik kreeg tig SMSjes binnen, varierend van ‘ik zap nu naar 538′ tot ‘dit moet ik eens vaker horen, best interessant!’
P.S. Morgen sta ik weer in een studio. Klassiekers of nieuw: ik mag tussen 2 en 4 draaien wat ik wil op Kx Radio.
Ik weet niet wat het is. Ik moet altijd lachen als ik ‘m zie. Op een foto. Of op tv. Meester Frank Visser, de rijdende rechter, werkt op mijn lachspieren. Met dat hoedje op. Dat stuntelige. Die halfhoge, wat onzekere stem. Totdat twee buren het te bont maken en elkaar voor rotte vis beginnen uit te maken. ‘Ho, ho, laten we even bij de feiten houden.’ Ze luisteren niet, dus verheft hij z’n stem. ‘Dames, dames, laten we het even gezellig houden.’ Maar het allermooiste is een shot van een dakgoot, en dat je dan ineens dat hoedje er bovenuit ziet komen. Daarna zie je dat brilletje en die halve grijns om z’n mond van ‘kijk mij eens, maar eigenlijk vind ik het veel te hoog.’ De vleesgeworden lulligheid. Ligt het aan mij, of ben ik de enige? En waarom is er geen fatsoenlijke fanhyves voor deze man?
Het is me precies anderhalve week gelukt om niet op de radio te zijn. Maar vanmiddag mocht ik plaatjes draaien. Da’s de titel van het programma en meteen ook wat het is: een tas met cd’s mee en gaan met die banaan. Op Radio 6. Had je misschien nog nooit van gehoord, maar als je houdt van jazz, wereldmuziek en gewoon goeie muziek, check it out! De playlist van vanmiddag vind je hier, wil je het terugluisteren, dan doe je dat hier.
Misschien dat ik nog ’s een tas met plaatjes ga meenemen, maar dat hangt helemaal af van een aantal factoren. Ik ben en ga deze maand nog in gesprek met een aantal radiostations, dus de radiostilte wordt naar alle waarschijnlijkheid wel doorbroken voordat het 2009 is. Sowieso mag ik vanaf november een tas met plaatjes meenemen naar Amsterdam, want vanaf dan mag ik ook op Kx Radio m’n ding doen. Plug it in and turn me on!
Ik gok dat de kans klein is dat er een radiostation te vinden is dat hem zou opnemen in het opleidingstraject en dat in de afwijzingsbrief zoiets zou staan als ‘je articuleert onvoldoende, je tone of voice is niet goed en je sluit niet aan bij de jonge doelgroep.’ Toch ben ik sinds een paar dagen helemaal verslingerd aan DJ Dylan. Bob, voor de duidelijkheid, heeft tussen het touren door een eigen show op XM Satellite Radio. Nu moet je allerlei ingewikkelde apparaten kopen om dat te kunnen beluisteren, maar gelukkig is er nu ook een site waar alle afleveringen online staan! Met muziek vaak van voor de oorlog, gerangschikt op thema. Zoals ‘guns.’ Of ‘death and taxes.’ Live from the big city, with your host… Bob Dylan. En dan die stem! Ik trek nog een fles whisky open. Of, als je het geneuzel zat bent, koop de verzamelcd met het beste uit de platenkast van DJ Dylan!
