Ik weet niet wat het is. Ik moet altijd lachen als ik ‘m zie. Op een foto. Of op tv. Meester Frank Visser, de rijdende rechter, werkt op mijn lachspieren. Met dat hoedje op. Dat stuntelige. Die halfhoge, wat onzekere stem. Totdat twee buren het te bont maken en elkaar voor rotte vis beginnen uit te maken. ‘Ho, ho, laten we even bij de feiten houden.’ Ze luisteren niet, dus verheft hij z’n stem. ‘Dames, dames, laten we het even gezellig houden.’ Maar het allermooiste is een shot van een dakgoot, en dat je dan ineens dat hoedje er bovenuit ziet komen. Daarna zie je dat brilletje en die halve grijns om z’n mond van ‘kijk mij eens, maar eigenlijk vind ik het veel te hoog.’ De vleesgeworden lulligheid. Ligt het aan mij, of ben ik de enige? En waarom is er geen fatsoenlijke fanhyves voor deze man?