Mocht je nou heel toevallig komende zondag- op maandagnacht niet kunnen slapen: schakel tussen 3 en 6 vooral even in op 102 FM, dan hoor je me voor de eerste keer op Radio 538!

Ik heb een auto. Een franse. Of het met de franse slag te maken heeft weet ik niet, maar helemaal secuur is ‘ie niet op bepaalde punten. Ok, warm is anders, maar zó koud is het toch ook weer niet momenteel? Of geeft ‘ie misschien de gevoelstemperatuur aan?

Al eerder schreef ik over Draadstaal. Dat het zo’n leuke serie is. Te zien op het ouwe Koot & Bie tijdstip (zondagavond Nederland 3) én sinds kort ook op dvd. Tot zover dit promopraatje. Er zijn namelijk ook mensen die er niks aan vinden. Daarom: niet gelachen, geld terug! Koop en kijk de dvd en maak ondertussen opnames van jezelf waarop te zien is dat je niet lacht. Kortom: ik moet heel hard mijn best doen om niet te lachen als ik het eerste ingezonden filmpje zie, met daarop een niet lachende man die de Draadstaal dvd bekijkt. 425 minuten lang. Maar stiekem is de inzending van M. Visser uit Amsterdam natuurlijk gewoon een sketch van Draadstaal zelf. Lachen!

Wat is de overeenkomst tussen Blowing In The Wind, Mr. Tambourine Man en It Ain’t Me Babe? In alle gevallen werd het een hit, maar nooit in de oorspronkelijke uitvoering. Dat lijkt nu ook te gebeuren met Make You Feel My Love. Er waren al versies van Billy Joel, Garth Brooks, Bryan Ferry en Kelly Clarkson. De cover van Adele staat nu op de nominatie om een grote hit te worden, maar de originele versie verscheen nooit op single en heeft al helemaal nooit de hitparade gezien.

Welke versie je ook hoort: het is en blijft een mooi liedje. Vinden ook de luisteraars die op 3FM een plaat aanvragen voor Serious Request. Maar als Paul Rabbering dan vervolgens zegt dat Adele’s versie veel beter is dan het origineel, moet ik even ingrijpen. Je moet nodig wat eten Paul, want je begint rare dingen te zeggen. Nou ja, luister, huiver en oordeel zelf. Make You Feel My Love anno 1997:

5 december heb ik doorgebracht in Tivoli. Concert van Woven Hand, voorheen 16 Horsepower, maar dat zegt je waarschijnlijk nog niks. Anyway, was een cadeautje van vriend Paul. Of eigenlijk meer het verliezen van een weddenschap van zijn kant. Tijdje terug zaten we in de kroeg en memoreerden we onze gezamelijk bezochte concerten. Dat was er maar één eigenlijk. Ani di Franco (zegt je waarschijnlijk ook niks) in Pardiso. Melkweg zei hij. Ik wist zeker dat het Paradiso was. Hij wist zeker dat het de Melkweg was. Afijn, wedje gelegd op een concert naar keuze in Tivoli. Het was dus Paradiso, en dat betekende een concert op zijn kosten. Ik kon kiezen uit de New Cool Collective en Woven Hand. We besloten beide te doen. Alleen was ik de datum voor dat eerste optreden vergeten en hij om mij te helpen herinneren, en dus bleef Woven Hand over. Afijn, lang verhaal kort: afgelopen vrijdag stonden we naar Woven Hand te kijken. Terwijl er op links een mevrouw uitgebreid stond te beppen over squash. Een groter contrast is er niet denkbaar met de streng gereformeerde muziek van David Eugene Edwards en consorten. Gelukkig hebben we de YouTube filmpjes nog:

Dank u sintermaatje. Zo wordt ze in dit huis genoemd, en elk jaar brengt ze een zak met chocoladeletters plus iets extra’s. Dit jaar: Drentse Wijsheden. Met vele prachtige illustraties. Ik sla het boekje open bij bladzijde 25 en lees: Gooi nooit met een klont natte koestront naor de waand, der blif aid een pléér zitten. Oftewel: Gooi nooit een klont natte koestront naar de muur, er blijft altijd een vieze plek achter. Kijk, daar kun je weer een jaar mee vooruit!

It’s the most wonderful time of the year. Als je van lijstjes houdt tenminste. Met het einde van het jaar in zicht kan een top 100, 1000, 2000, top 60 van de jaren 50 of de top 3 van de top 40 van de top 100 allertijden nooit ver weg zijn. Ik hou het bij de nummer 1. He Doesn’t Know Why van de Fleet Foxes. Mooiste plaat van het jaar.

Een paar maanden geleden kreeg ik ‘m van een oplettende luisteraar in mijn 3FM-mailbox. Sindsdien draai ik ‘m grijs. Categorie Herfsthit. Maar met de winter in het vooruitzicht moet ik de koers toch even bij stellen. Ik hoor ‘m her en der inmiddels op de radio, dus misschien dattie nog mee kan voor de categorie Kersthit?

Cijfer van 1 tot 10?

Zo, we zijn weer in de lucht. Geenideewaaromwantikheberookdeballenverstandvan, maar ik was dus een weekje offline. Conclusie van de afgelopen week: ik mag in Nederland blijven, aldus Dichtbij Nederland. Da’s een multicultiprogramma op Radio 5, waarin elke dag iemand een inburgeringscursus voor z’n kiezen krijgt. Voor de duidelijkheid: dat zijn geen vragen over oerhollandse zaken als haringen, windmolens en klompen, maar over shoarmatenten, tjollies en bedplassen. Geenideewaaromwantikheberookdeballenverstandvan, maar ik beantwoorde de 3 vragen goed. Hier kan je het terugluisteren, spoel door naar 35 minuten.

O ja, ook leuk: tijdelijk terug op je ouwe stek. In het programma Live & Kicking (vroegah was ik altijd na hun on air) werd ik geinterviewd en mocht ik m’n favoriete muziekjes draaien. Bij elke radiofase in m’n leven zocht ik een plaat uit, dus mijn muzikale connectie met Radio Meppel, Rebecca Radio, 3FM en Radio 6 komt voorbij. Toch jammer dat je helemaal naar Meppel moet rijden om dat te kunnen horen. O nee, lokale omroepen worden groot: luister vrijdag 5 december tussen 20:00 en 21:00 uur gewoon online!