Beste Bob,

Zo begin ik mijn wekelijkse ritueel. Een nieuwe week, een nieuwe bladzijde. Een nieuwe bladzijde in een virtueel dagboek. Over autohandelaren, radioperikelen, de liefde, eten in een restaurant, de economische recessie, nog een keer de liefde, twijfel, hoop, onzekerheid, feesten en partijen. Kortom: de dagelijkse en diepere dingen in het leven. Een dagboek zonder slot. Waarvan ik één ding zeker weet: wie het ook hoort, wie het ook ziet, jij bent het niet. Dat is niet erg. Al lul ik tegen je aan en zeg je niks terug; tegenspreken en moeilijke vragen stellen is er tenminste ook niet bij. Dus kan ik rustig zeggen hoe blij ik met je ben. Je hoort het toch niet. Voor hetzelfde geld noem ik je een klootzak, al voel ik lichte tegenstand om dat daadwerkelijk uit te spreken. Ik ken jou niet, jij kent mij niet. En toch is er ergens dat gevoel van verbondenheid. Het gevoel dat jij mij begrijpt.

Soms denk ik dat ik op je lijk. Dat jij mij bent, en ik jou. Of is mijn denken en mijn doen universeel? Misschien is iedereen uiteindelijk hetzelfde. Voelt elke man wat de buurman ook voelt. En de vrouw… Zou de vrouw waarover je zingt zichzelf herkennen? Zou ze weten dat zij bedoelt wordt, dat zij het is, baby blue? Zou ze zich aangesproken voelen als je zingt You’re gonna make me lonesome when you go? En is het dezelfde vrouw als je zingt I’m sick of love, I’m lovesick?

Misschien voelt ze zich verwant met de vrouw waarover je zingt, de vrouw waarover ik schrijf. En voor een moment vergeet ik dat de rest van de wereld ook mee kan luisteren. Mee kan lezen met wat ik voel, denk, doormaak. Gelukkig is er dan altijd nog de muziek. De muziek die spreekt. Die verwoordt wat ik wel wil, maar niet kan verwoorden. Het is immers een dagboek zonder slot. Soms laat ik me bijna volledig gaan, soms balanceer ik op het randje, soms hou ik het lekker luchtig, soms geef ik een draai aan de werkelijkheid, soms vertel ik de waarheid en soms… ben ik stil. En dan begin jij te zingen.