Ik weet nog hoe hij heet. Sander. Een klasgenoot uit groep 7. Op zijn kamer hing een spiegel met de King of Pop erop. Zijn zwarte broek was net iets te kort bij de enkels, waardoor de witte sokken die hij droeg zichtbaar waren. Ik bewonderde zijn moedige kledingstijl, van mijn moeder had ik namelijk begrepen dat witte sokken te allen tijde verboden waren, wilde je tenminste een beetje indruk maken op het andere geslacht. Maar Michael dan? Die had hordes gillende meisjes achter zich aanlopen. Maar Michael was natuurlijk gewoon een viespeuk met dat gegraai in zijn kruis. En dat gedoe met kinderen was ook niet helemaal pluis. Sander wist zeker dat hij onschuldig was. Hij werd zelfs een beetje boos als je erover begon. Niemand kwam aan de King.

En nu issie dood. Iedereen heeft het erover en alles is al gezegd. Ik zou flauw kunnen opmerken dat hij de laatste tijd wat witjes zag. Of bekennen dat ik blij ben dat het Bob niet is. Meedoen aan het gespeculeer over het hoe, wat en waarom. Maar ik kan beter m’n mond houden. En Michael horen zingen. Als ik dan moet kiezen, ga ik voor Human Nature. Wat is jouw favoriet?