De nacht. De nacht is een deel van de dag, maar maakt de dag ook deel uit van de nacht? Om te beginnen is het donker: voor de meeste mensen een teken om zelf ook het licht uit te doen, de ogen te sluiten en te gaan slapen. Niet voor de nachtbrakers en nachtwakers. Na twaalven treden zij een nieuwe werkelijkheid binnen. Na twaalven begint een nieuwe dag, een dag die niks met overdag te maken heeft. Het is nacht. En de nacht heeft zo z’n eigen regels. Z’n eigen kostgangers. Vrachtwagenchauffeurs. Broodbakkers. Nachtzusters. Studenten die er nog ééntje doen en dan naar huis wankelen. En de mensen die niet kunnen slapen. Zij horen er eigenlijk niet bij, omdat ze het slapen gaan hebben verkozen boven het opstaan.

’s Nachts is het rustig, ’s nachts is het stil. Het enige licht komt van lantaarns en een verdwaalde koplamp in de verte. ’s Nachts geen files of ander oponthoud. Nou ja, behalve van de wegwerkers dan. Rij je overdag over een zoevend nieuw stukje snelweg en je vraagt je af waar dat ineens vandaan komt: bij nacht en ontij zijn ze met gepiep en gesis bezig geweest, hopend op tijd klaar te zijn, anders meldt de verkeersinformatie onverbiddelijk dat het de schuld van de uitgelopen wegwerkzaamheden is dat je nu in de file staat. De eerste file van de dag. Die staat er trouwens steeds vaker al ’s nachts. Overdag vraag je je af waar je al die auto’s laten moet, ’s nachts vraag je je af hoe er ooit zoveel auto’s zijn geweest. Kijkend in de eindeloze verte strekt het zwarte asfalt zich voor je uit. Het is de straf van Den Haag dat je ook dan 120 moet. Maar tenminste 120 kan. De politie vangt nog echte boeven en knijpt een oogje toe als je met 140 voorbij komt. De nachtdieren voelen zich verbonden met elkaar, ook al kennen ze elkaar niet. We dienen allemaal hetzelfde doel: de ogen open houden wanneer dat eigenlijk teveel gevraagd is. De tankstationmedewerker strijkt over z’n hart en deelt een gratis kopje koffie uit, en neemt er zelf ook één. Een nacht zonder caffeine is als het Vaticaan zonder paus.

En dan, als er licht gloort aan de horizon, als het eerste teken van de dag zich aandient, als de rij eindeloze forenzen opdoemt als een metershoge golf in een kabbelende zee, als het lawaai van fietsers, bussen, trams en treinen aanzwelt, dan gaat de nachtbraker naar huis. Er is een eind gekomen aan zijn dag. Morgen weer een nacht.

Beste Bob,

Ben ik een ouwe lul aan het worden? Onlangs werd een eerste grijze haar gevonden. Gevolgd door een tweede. Kaal worden zit niet in de familie, dus daar maak ik me geen enkele zorgen over, maar de eerste voorbode voor het verworden tot een grijsaard is daar. Zoals dat gaat te beginnen bij de slapen, maar voor je het weet rijzen de grijze haren je te berge. Over slapen gesproken: voorheen vond ik rond het middernachtelijk uur dat de dag net begonnen was, tegenwoordig ben ik al blij als ik de eindtune van Pauw & Witteman haal. En klonk in de kroeg heel onverwachts de bel voor de laatste ronde: nu haal ik de eerste ronde vaak al niet eens meer.

Er is geen ontkomen aan: elke dag is er één dichter bij de dood. Nou ja, eerst is er nog de dertigersdip, dan de midlifecrisis, de penopauze volgt spoedig daarop en dan is het bejaardenhuis wel zo’n beetje in zicht. Daar houden ze je vervolgens net zo lang in leven tot je alle geraniumsoorten overleefd hebt en je jezelf verplicht voelt vrijwillige euthanasie aan te vragen. We worden steeds ouder, maar zijn ook langer oud. Daar zit je dan, in je 24-uurs luier, te wachten op je wekelijkse douche. Lang leve de vooruitgang. Vroeger werd je met moeite oud en ging je snel dood. Nu word je met gemak oud en ga je langzaam dood. Ik weet niet wat beter is.

Ieder mens takelt af. Behalve als je onder de 20 bent. Nog een geluk dat ik me 18 voel. Maar ja, ik kan wel denken dat ik 18 ben, maar een 18-jarige interesseert het al niet eens meer hoe je interessant schrijft, met één s of twee essen en of het intresant of interresant of inturrusant is, dus ik kan wel doen alsof ik 18 ben en roepen ‘haal er eens even een spellingschecker overheen,’ wat –toen ik 18 was- gemeengoed was en volkomen tegen het zere been van de generatie daarboven, die immers niet was opgegroeid met de F7-functie en de Nederlandse taal nog met aap-noot-mies door de strot geduwd had gekregen, maar binnen no time replied de 18-jarige dat het toch niet gaat om hoe je het schrijft als je mekaar maar begrijpt?

Maar wat zeur ik. Ouwe mensen zeuren altijd. Dus wat zeur ik nou over oud worden. Ik sta nog iedere dag fit van lijf en leden op, het bierbuikje heeft zich nog niet aangediend, mijn verstandskiezen komen nu pas door, haaruitval is in de verste verte niet te bekennen, geen reden tot klagen dus. Maar toch maak ik me zorgen. Hoe valt anders te verdedigen dat ik afgelopen weekend meezong met Toto?

Beste Bob,

De meeste dromen zijn bedrog. Marco zong het ooit al eens. Helaas voor hem bleek de werkelijkheid nog wreder, en spatte zijn droom als een zeepbel uit elkaar. Maar genoeg over Marco. Ik droom namelijk zelden over Marco. Eigenlijk nooit. Des te meer over jou, beste Bob. Ik droomde laatst dat ik naar een concert van je ging, het was in het pasverbouwde Ahoy. Daar hadden ze een knus zaaltje van gemaakt. De tribunes waren gebleven, de zaal was een kwartslag gedraaid zodat er ineens veel minder mensen in konden. Dromen zijn inderdaad weinig realistisch. Evenmin realistisch was dat ik 3 kaarten had weten te bemachtigen voor de voorste rij. Helemaal onrealistisch was dat mijn moeder daarbij was. The Beatles vond ze leuk, daarna is ze afgehaakt. Afijn, we zitten daar met z’n drieën, die derde persoon was mijn vader, alsof ik niemand had kunnen vinden die met me meewilde naar een concert van Bob Dylan, toen we ineens benaderd werden door iemand van de organisatie. We hadden geluk, het lot was op ons gevallen en nu waren we uitverkoren om als VIPS het concert mee te maken. Mijn moeder zei ‘ik blijf hier wel’ dus we sjokten met z’n tweeën achter die belangrijke meneer aan.

Intussen had ik mijn vader ingeruild voor mijn beste vriend, zo gaat dat in dromen, terwijl we de catacomben van het sportpaleis betraden. Er werd ons verteld dat we een plaatsje mochten uitzoeken op het podium, zodat we Bob nog beter zouden kunnen zien. En of we hem maar even wilde volgen. We passeerden een kleedkamer, ik zag de drummer een banaan wegwerken, we liepen door nauwe gangen, trap op, trap af, het werd donker, ik ruilde ondertussen mijn beste vriend in voor de buurvrouw, we gingen linksaf, de buurvrouw bleek toch mijn eigen vrouw, nog een keer linksaf, en toen werd ons meegedeeld: hier nogmaals linksaf, dan komen jullie er vanzelf. We bedankten de man en opgetogen liepen we richting de deur die ons toegang zou geven tot het podium. Ik duwde de deur open, het ding kon trouwens wel een verfje gebruiken; de verf bladderde er vanaf, en het hele oppervlak was bezaaid met stickers die bandjes hadden achtergelaten ter zelfpromotie, ik knipperde met mijn ogen tegen het felle licht en daar stonden we dan… Op de achterste tribune.

In de verte kon ik nog net het podium zien, met daarvoor, op de eerste rij, mijn moeder, terwijl ik nog net liplezend kon zien hoe twee laatkomers vriendelijk vroegen of deze plaatsen nog bezet waren. We waren erin geluisd! Niks VIP plaatsen op het podium, dit waren de allerslechtste plaatsen denkbaar. Maar ik liet mijn humeur niet verpesten, ik was immers bij een concert van Bob Dylan. Ondertussen doofde het zaallicht; een teken dat het concert ging beginnen. Een paar mannen met een snor kwamen het podium op, Bon was er niet bij. Ze pakten alle drie een Spaanse gitaar en begonnen te spelen. Ik zag de mensen naar elkaar kijken en raakte zelf ook in verwarring: waren we wel bij het goede concert? Maar gelukkig, na een kort intermezzo kwam de grote meester het podium opgelopen. Luid applaus steeg op in het akoestisch duidelijk verbeterde Ahoy. De mannen met de Spaanse gitaar bleven staan. De drummer kwam ook het podium op. Hij pakte een paar castagnetten. Was dit een grap? Je kon van Bob veel verwachten, maar toch niet dat hij ineens Spaanstalig gegaan was en met een sombrero op een flamencoconcert ging geven? Het publiek was in verwarring. Ik dacht: hij moet er even inkomen. Na een kwartier werd de vijfde flamenco ingezet. Nu verlieten de mensen massaal de zaal. Bob verliet het podium na twintig minuten, de Spaanse mannen bleven doorspelen.

De volgende ochtend verliet ik nog slaperig mijn bed, sjokte de trap af en ging aan tafel zitten om de krant te lezen. ‘Concert Bob Dylan was een test’ luidde een kop op pagina drie. Bob Dylan was gevraagd door een onderzoeksbureau om mee te helpen met een grootscheepse test. Hoe zouden fans reageren als ze niet kregen wat ze verwachtten? Dat hele flamencogedoe was gewoon een opzetje om het publiek uit te testen. Ik was blij dat ik was gebleven.

Voor de tweede keer die dag opende ik mijn ogen. Nog slaperig verliet ik mijn bed, grinnikend om die vreemde droom, sjokte de trap af en ging aan tafel zitten om de krant te lezen. ‘Bob Dylan komt met kerstalbum’ luidt de kop op pagina 18. Christmas in the heart gaat het album heten, en het komt begin oktober uit. Alle opbrengsten gaan naar een goed doel. Dylan schreef zelf geen nummer voor het album, maar nam bekende kerstklassiekers op als Winter wonderland, Have yourself a merry little christmas en The First Noel.

Ik knijp mezelf in mijn arm om te testen of ik droom. Auw. Ik ben klaarwakker.