Beste Bob,

De meeste dromen zijn bedrog. Marco zong het ooit al eens. Helaas voor hem bleek de werkelijkheid nog wreder, en spatte zijn droom als een zeepbel uit elkaar. Maar genoeg over Marco. Ik droom namelijk zelden over Marco. Eigenlijk nooit. Des te meer over jou, beste Bob. Ik droomde laatst dat ik naar een concert van je ging, het was in het pasverbouwde Ahoy. Daar hadden ze een knus zaaltje van gemaakt. De tribunes waren gebleven, de zaal was een kwartslag gedraaid zodat er ineens veel minder mensen in konden. Dromen zijn inderdaad weinig realistisch. Evenmin realistisch was dat ik 3 kaarten had weten te bemachtigen voor de voorste rij. Helemaal onrealistisch was dat mijn moeder daarbij was. The Beatles vond ze leuk, daarna is ze afgehaakt. Afijn, we zitten daar met z’n drieën, die derde persoon was mijn vader, alsof ik niemand had kunnen vinden die met me meewilde naar een concert van Bob Dylan, toen we ineens benaderd werden door iemand van de organisatie. We hadden geluk, het lot was op ons gevallen en nu waren we uitverkoren om als VIPS het concert mee te maken. Mijn moeder zei ‘ik blijf hier wel’ dus we sjokten met z’n tweeën achter die belangrijke meneer aan.

Intussen had ik mijn vader ingeruild voor mijn beste vriend, zo gaat dat in dromen, terwijl we de catacomben van het sportpaleis betraden. Er werd ons verteld dat we een plaatsje mochten uitzoeken op het podium, zodat we Bob nog beter zouden kunnen zien. En of we hem maar even wilde volgen. We passeerden een kleedkamer, ik zag de drummer een banaan wegwerken, we liepen door nauwe gangen, trap op, trap af, het werd donker, ik ruilde ondertussen mijn beste vriend in voor de buurvrouw, we gingen linksaf, de buurvrouw bleek toch mijn eigen vrouw, nog een keer linksaf, en toen werd ons meegedeeld: hier nogmaals linksaf, dan komen jullie er vanzelf. We bedankten de man en opgetogen liepen we richting de deur die ons toegang zou geven tot het podium. Ik duwde de deur open, het ding kon trouwens wel een verfje gebruiken; de verf bladderde er vanaf, en het hele oppervlak was bezaaid met stickers die bandjes hadden achtergelaten ter zelfpromotie, ik knipperde met mijn ogen tegen het felle licht en daar stonden we dan… Op de achterste tribune.

In de verte kon ik nog net het podium zien, met daarvoor, op de eerste rij, mijn moeder, terwijl ik nog net liplezend kon zien hoe twee laatkomers vriendelijk vroegen of deze plaatsen nog bezet waren. We waren erin geluisd! Niks VIP plaatsen op het podium, dit waren de allerslechtste plaatsen denkbaar. Maar ik liet mijn humeur niet verpesten, ik was immers bij een concert van Bob Dylan. Ondertussen doofde het zaallicht; een teken dat het concert ging beginnen. Een paar mannen met een snor kwamen het podium op, Bon was er niet bij. Ze pakten alle drie een Spaanse gitaar en begonnen te spelen. Ik zag de mensen naar elkaar kijken en raakte zelf ook in verwarring: waren we wel bij het goede concert? Maar gelukkig, na een kort intermezzo kwam de grote meester het podium opgelopen. Luid applaus steeg op in het akoestisch duidelijk verbeterde Ahoy. De mannen met de Spaanse gitaar bleven staan. De drummer kwam ook het podium op. Hij pakte een paar castagnetten. Was dit een grap? Je kon van Bob veel verwachten, maar toch niet dat hij ineens Spaanstalig gegaan was en met een sombrero op een flamencoconcert ging geven? Het publiek was in verwarring. Ik dacht: hij moet er even inkomen. Na een kwartier werd de vijfde flamenco ingezet. Nu verlieten de mensen massaal de zaal. Bob verliet het podium na twintig minuten, de Spaanse mannen bleven doorspelen.

De volgende ochtend verliet ik nog slaperig mijn bed, sjokte de trap af en ging aan tafel zitten om de krant te lezen. ‘Concert Bob Dylan was een test’ luidde een kop op pagina drie. Bob Dylan was gevraagd door een onderzoeksbureau om mee te helpen met een grootscheepse test. Hoe zouden fans reageren als ze niet kregen wat ze verwachtten? Dat hele flamencogedoe was gewoon een opzetje om het publiek uit te testen. Ik was blij dat ik was gebleven.

Voor de tweede keer die dag opende ik mijn ogen. Nog slaperig verliet ik mijn bed, grinnikend om die vreemde droom, sjokte de trap af en ging aan tafel zitten om de krant te lezen. ‘Bob Dylan komt met kerstalbum’ luidt de kop op pagina 18. Christmas in the heart gaat het album heten, en het komt begin oktober uit. Alle opbrengsten gaan naar een goed doel. Dylan schreef zelf geen nummer voor het album, maar nam bekende kerstklassiekers op als Winter wonderland, Have yourself a merry little christmas en The First Noel.

Ik knijp mezelf in mijn arm om te testen of ik droom. Auw. Ik ben klaarwakker.