Beste Bob,

Ben ik een ouwe lul aan het worden? Onlangs werd een eerste grijze haar gevonden. Gevolgd door een tweede. Kaal worden zit niet in de familie, dus daar maak ik me geen enkele zorgen over, maar de eerste voorbode voor het verworden tot een grijsaard is daar. Zoals dat gaat te beginnen bij de slapen, maar voor je het weet rijzen de grijze haren je te berge. Over slapen gesproken: voorheen vond ik rond het middernachtelijk uur dat de dag net begonnen was, tegenwoordig ben ik al blij als ik de eindtune van Pauw & Witteman haal. En klonk in de kroeg heel onverwachts de bel voor de laatste ronde: nu haal ik de eerste ronde vaak al niet eens meer.

Er is geen ontkomen aan: elke dag is er één dichter bij de dood. Nou ja, eerst is er nog de dertigersdip, dan de midlifecrisis, de penopauze volgt spoedig daarop en dan is het bejaardenhuis wel zo’n beetje in zicht. Daar houden ze je vervolgens net zo lang in leven tot je alle geraniumsoorten overleefd hebt en je jezelf verplicht voelt vrijwillige euthanasie aan te vragen. We worden steeds ouder, maar zijn ook langer oud. Daar zit je dan, in je 24-uurs luier, te wachten op je wekelijkse douche. Lang leve de vooruitgang. Vroeger werd je met moeite oud en ging je snel dood. Nu word je met gemak oud en ga je langzaam dood. Ik weet niet wat beter is.

Ieder mens takelt af. Behalve als je onder de 20 bent. Nog een geluk dat ik me 18 voel. Maar ja, ik kan wel denken dat ik 18 ben, maar een 18-jarige interesseert het al niet eens meer hoe je interessant schrijft, met één s of twee essen en of het intresant of interresant of inturrusant is, dus ik kan wel doen alsof ik 18 ben en roepen ‘haal er eens even een spellingschecker overheen,’ wat –toen ik 18 was- gemeengoed was en volkomen tegen het zere been van de generatie daarboven, die immers niet was opgegroeid met de F7-functie en de Nederlandse taal nog met aap-noot-mies door de strot geduwd had gekregen, maar binnen no time replied de 18-jarige dat het toch niet gaat om hoe je het schrijft als je mekaar maar begrijpt?

Maar wat zeur ik. Ouwe mensen zeuren altijd. Dus wat zeur ik nou over oud worden. Ik sta nog iedere dag fit van lijf en leden op, het bierbuikje heeft zich nog niet aangediend, mijn verstandskiezen komen nu pas door, haaruitval is in de verste verte niet te bekennen, geen reden tot klagen dus. Maar toch maak ik me zorgen. Hoe valt anders te verdedigen dat ik afgelopen weekend meezong met Toto?