Voor vliegtuigspotters die liever thuisblijven. Een volkomen nutteloos speeltje op het internet, maar stiekem zit je er toch langer naar te kijken dan je wil. Een soort buienradar, maar dan voor vliegtuigen: Casper Live Aircraft Tracking. Zie je dus real time wat je allemaal boven het hoofd hangt. Maar ook hoe snel het vliegt, op welke hoogte, welk vliegtuigtype, van welke maatschappij en met welke bestemming. Mat Herben, maak je gek!
Gezocht: smoking met witte sokken…
Radio 538 zendt in de nacht van dinsdag op woensdag live uit vanaf de wereldpremière van Michael Jackson’s ‘This is It’ in Tuschinski in Amsterdam. Stefan de Groot en Martijn Muijs presenteren de speciale nachtuitzending tussen 0:00 en 6:00 uur.
De dj’s doen voor de vertoning en na afloop van de film verslag van alles wat er om hen heen en op de rode loper gebeurt. Daarnaast draait het station de hele nacht veel muziek van Michael Jackson.
Even een weekje er tussenuit. Op het lijstje staan onder andere nog Barcelona, Madrid, Rome, Wenen en New York. Kortom: ik ben best wel van de stedentrips. Deze week immer gerade aus bei mit nach seit von zu Berlin! Die was op zich al afgevinkt, maar toen was de stad één grote bouwput. Nu dus in de rebound of hoe zeg je dat op z’n Duits. In de tussentijd: blijf vooral mailen! Dat was een hele slechte Duitse brug naar Double Date. Tjuus!
Beste Bob,
Kerst. Het lijkt nog ver weg, maar voor je het weet kun je de kerstboom weer uit het vet halen. De dagen worden donkerder, de nachten kouder, en ach… in augustus liggen de pepernoten al in de winkel, dus in oktober een column over kerst: kan best!
Kerst. Het is net als de kermis. Ik heb er een haat / liefde verhouding mee. Los van het feit dat kerst en kermis vier letters met elkaar delen, delen ze ook dezelfde vrolijkheid én treurigheid. Kerst is verworden tot een kermis: lichtjes zover het oog zien kan, gesimuleerde gezelligheid die chagerijn moeten verbloemen. We sluiten vrede op aarde, want het is kerst. We gourmetten gezellig, want het is kerst. We lachen, drinken en doen vrolijk, want het is kerst. Heb je ooit achter de facade van de turbopoliep gekeken? Opgewekte klanken schallen uit de speakers, de lampjes knipperen in alle kleuren van de regenboog, maar eenmaal aangekomen bij de kassa word je meewarig aangekeken. Een warm welkom is het niet. Is het je wel eens opgevallen dat kermisklanten altijd treurig kijken? Terwijl alles om hen heen vrolijkheid uitstraalt, kun je ze zelf nooit op een lach betrappen. Zo zou het ook zijn als kerst het hele jaar duurde. De kermisklant glimlacht pas tevreden als de lichten gedoofd zijn en de speakers op stil staan.
Als kind wilde ik altijd een kerstboom tot de nok van het dak. Hoe hoger, hoe beter. Nu staat er verplicht een kerstboom in de huiskamer, het Hollandse poldermodel in grootte, niet te groot niet te klein, met stofzuigvriendelijke naalden. Als kind was ik al voor openingstijd te vinden op de kermis. Ik keek naar de opbouwwerkzaamheden, snoof de geur van de botsautobaan op en kon niet wachten tot de geluidsinstallatie werd getest. Nu bedank ik vriendelijk voor een suikerspin en loop alleen over de kermis omdat dat de kortste route naar de stad is.
Bob en kerst. Het klinkt als mezelf op de kermis. Altijd al eens achter de microfoon van zo’n attractie willen zitten, maar eenmaal erachter heb ik geen tekst. Dus ik roep maar zoiets als ‘hop hop hop’ en ‘gaat ‘ie gaat ‘ie gaat ‘ie’ en ‘opgepast voor de start.’ Als ik op de achterkant van het cd-doosje kijk zie ik alle geëikte kerstkrakers staan. Winter Wonderland. Little Drummer Boy. Silver Bells. Bij elk nieuw album stop ik vol spanning de cd in de speler. Deze keer omdat ik bang ben wat er komen gaat.
Ik hoor kerstbellen. Ik hoor een zedig vrouwenkoor. Ik zie duizenden lichtjes, gedrapeerd over besneeuwde daken. Ik zie pakjes onder de boom. Daarboven een zedig engeltje. Ik zie een modelgezin met geglazuurde glimlachen boven een gourmetstel. Een Coca Cola truck zoeft zachtjes voorbij. En dan… hoor ik gegrom en een grauw. Een raspende stem klinkt door de winternacht. Een onbeholpen kerstman banjert door het landschap, schopt een sneeuwpop omver. Hij kijkt mysterieus, ondoorgrondelijk, het lijkt geen kindervriend. Als de arrenslee voorbij is hoor ik nog net een in whiskey en sigaren gedrenkte lach. Vrolijk kerstfeest met Bob.
De politie is zelden je beste vriend. Bijna elke boete van oom agent voelt onterecht, en soms vraag je je echt af of ze niet beter boeven kunnen vangen. De politie van de Amerikaanse staat Florida pakte een man op omdat hij met een kussen gooide naar de politie. Een aanslag aldus de politie, want het kussen zat onder de bacteriën. Slechte smoes. Maar wat is de beste manier om onder een boete uit te komen? De top 5 van leukste SMSjes die binnen kwamen via 5380!
5. Wegrennen
4. De bekeuring van iemand anders onder je eigen voorruit stoppen
3. Zeggen dat je zo hard reed omdat je dacht dat de politie je ex kwam terugbrengen
2. ‘Sorry, ik ben familie van Dirk Scheringa, ik kan de boete echt niet betalen’
1. Gewoon blijven zitten met je raam dicht en als ze dan naar je toe komen roep je keihard ‘ik heb de mexicaanse griep!’
Beste Bob,
Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was 1997, de VPRO had ‘m al weken bovenaan staan in de Moordlijst en ik kende je enkel van Blowing In The Wind en The Times They Are A Changing. Ook muziekblad Oor sprak lovende woorden over wat ze noemden je comebackplaat. Niet dat je ooit weg was geweest, maar het waren wat mindere jaren. De inspiratie leek ver weg of vooral in een fles sterke drank te zitten. Te diep in het glaasje kijken in de kleedkamer zorgde in die dagen ook nog wel eens tot dieptepunten op het podium. Daarna legde je bijna het loodje door een levensbedreigende bacteriele infectie rond de hartstreek, maar je overleefde het, krabbelde weer op, zag opnieuw het licht en leverde Time Out Of Mind af.
Ik stond in de platenzaak met een koptelefoon op en kreeg vanaf de eerste klanken kippenvel. Bij nummer 3 raakte ik in vervoering en bij nummer 5 besloot ik te stoppen met luisteren, anders zou ik nog ter plekke in huilen uitgebarsten zijn. Ik rekende af, fietste naar huis en heb de rest van de dag niets anders gedaan dan luisteren en huiveren.
Het zaadje was gezaaid. Al snel breidden de wortels zich uit. Ik kocht andere platen die werden aangeprezen in de popencyclopedie. Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde en Blood On The Tracks stonden al snel in de platenkast en draaiden overuren in de cd-speler. Ik ploos de stamboom uit en al was ik geen fan van het eerste uur: ik kocht ook de platen waar het ooit mee begon. Jij en een gitaar en verder niks. Ik dacht: was ik maar 40 jaar eerder geboren en dacht: ben ik een fan? Ik dacht van niet omdat ik dacht dat fans alles van hun idool wilden hebben en ik had ook gehoord van ernstige missers in het oeuvre en dacht dat ik mezelf dat wilde besparen. Zonde van het geld. Dan gaf ik liever 101 Duitse Marken uit om je in levende lijve te zien. 9 mei 2000, Oberhausen, ik weet nog wat je aan had. Je was volledig gekleed in het wit en ik was vanaf het eerste moment verkocht. Voor een moment werd ik verlicht en ik wilde dat dat zo bleef. Dus ging ik naar nog een concert. En nog één. Van Brussel tot Braunschweig zag ik je, en steeds weer raakte ik in vervoering.
Tot de eerste liefde wel over was en ik bij zinnen kwam en de eerste scheurtjes zich aandienden. Tuurlijk, het was nog steeds bijzonder om deze levende legende live te zien, maar je had ook wel eens een mindere dag. Slechte platen bleek je ook gemaakt te hebben. Ik kocht Self Portrait in de uitverkoop, dan was het in elk geval een goedkope miskoop. De plaat die je expres had afgeraffeld, om onder je contract uit te komen. De eerste klanken konden me nog wel bekoren maar daarna ging het al snel bergafwaarts. Ik gniffelde. Het was slecht, maar ook vermakelijk. Ik besloot dat ik het oeuvre compleet wilde hebben, en daar hoorden ook de barre jaren 80 bij. Je liet je een drumcomputer aansmeren, sloot en echoapparaat aan en worstelde je drie platen door een artistieke impasse. Ik luister met kromme tenen, maar ook met een lach op mijn gezicht. Onvoorstelbaar dat een muzikaal genie zo diep kan zinken. Als er ook nog een kinderkoor klinkt kan ik mijn tranen niet meer bedwingen, al weet ik niet of ze van het lachen of het huilen komen.
Ik besloot dat ik fan was. Niet zoéén die alles maar mooi vindt, maar wel één die je in goede en slechte tijden steunt. Maar beste Bob, de scheurtjes beginnen barsten te worden. Nog een week en dan ziet een nieuwe plaat het levenslicht. Een kerstcd. Ik laat het woord op me indringen. Kerstcd. Bij de eerste geruchten hoopte ik nog op een goeie grap, maar het bleek waar en onontkoombaar. Mijn enthousiasme daalde tot kersttemperaturen toen ik hoorde dat alle onvermijdelijke christmas carols uit de kast werden getrokken: Santa Claus is coming to town, Winter wonderland en Have yourself a merry little christmas. Kon het erger? Ja. Afgelopen week hoorde ik namelijk een sneak preview van Christmas in the heart. Inclusief kerstbellen en achtergrondkoor. Of ik fan ben? Voor het eerst in 10 jaar begin ik te twijfelen. Er zijn grenzen aan wat een fan kan verdragen. Dit wordt een dure miskoop. Gelukkig gaat het geld naar een goed doel.
Een vrouw die een wandeling maakte in het Duitse natuurgebied Hattingen vond het zaakje nogal stinken: naast de geur van verse hersftbladeren rook ze nog iets anders. Het deed haar denken aan Amsterdam. En ze bleek er een neus voor te hebben: nadat de politie was getipt werd er een illegale wietplantage opgerold. Blowing in the wind; je moet er van houden. Overal zit wel een luchtje aan. Maar wat is de meest verschrikkelijke lucht die ooit je neus is binnengekringeld? Hier de top 5 van SMSjes die binnenkwamen via 5380:
5. Geitenkaaspizza.
4. Een rare lucht in de keuken. Het bleek een ovenschaal te zijn waarin gekotst was.
3. De stront van nertsen.
2. M’n eigen lucht op zondag.
1. Een scheet van m’n ex. Zelfs de hond liep de kamer uit.
Dierendag 2009. Bedankt voor alle felicitaties. Maar genoeg over mij. Over naar de trouwe viervoeters. Na mijn wandelende takken periode durfden mijn ouders een konijn aan onder mijn verantwoordelijkheid. Daarna volgde Kaaf de cavia en diverse muizen in een aquarium. En sinds jaar en dag loopt hier in huis iets poezeligs rond. In wisselende samenstelling. Clous heette eigenlijk Marloes, maar was een kater en was dus zielig met zijn meisjesnaam. Fulltime schootkat en tevens rufter eersteklas. Slechte combi. Liep weg op een dag en kwam niet meer terug. Demo was het mietje van de familie en werd aangereden door een auto. Wally was de zus van Eddy en at alles wat los en vast zat. Lag languit op schoot. Werd ook Wammes genoemd. Was soms twee dagen van huis. Was van de ene op de andere dag verdwenen. Eddy, broer van Wally, mauwt sinds zijn geboorte onophoudelijk en kan een trucje. Liedjes meemauwen. Voorbeeld. Ik: poesje. Hij: mauw. Ik: kom eens. Hij: mauw. Ik: ik heb lekkere melk voor. Hij: mauw. Mauwt nu dat hij naar buiten wil. Of eten wil. Of allebei. Heet ook Edzak Rabbi. Tenslotte Basje. Senior van de familie. Still going strong, al 15 jaar. Basje is een meisje. Komt de tuin niet meer uit. Snurkt als een bootwerker. Kan niet mauwen. Zit tijdens het ontbijt altijd op schoot. De rest van de dag ook. Kotst het lekkerste vlees (smaak: eend) zonder pardon weer uit. Eet op dierendag dus droge brokjes. Maar wel extra veel. En omdat het dierendag is krijgt zij het laatste woord. \axiugQWD0[Y12EB C A( &ts.
