Beste Bob,

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was 1997, de VPRO had ‘m al weken bovenaan staan in de Moordlijst en ik kende je enkel van Blowing In The Wind en The Times They Are A Changing. Ook muziekblad Oor sprak lovende woorden over wat ze noemden je comebackplaat. Niet dat je ooit weg was geweest, maar het waren wat mindere jaren. De inspiratie leek ver weg of vooral in een fles sterke drank te zitten. Te diep in het glaasje kijken in de kleedkamer zorgde in die dagen ook nog wel eens tot dieptepunten op het podium. Daarna legde je bijna het loodje door een levensbedreigende bacteriele infectie rond de hartstreek, maar je overleefde het, krabbelde weer op, zag opnieuw het licht en leverde Time Out Of Mind af.

Ik stond in de platenzaak met een koptelefoon op en kreeg vanaf de eerste klanken kippenvel. Bij nummer 3 raakte ik in vervoering en bij nummer 5 besloot ik te stoppen met luisteren, anders zou ik nog ter plekke in huilen uitgebarsten zijn. Ik rekende af, fietste naar huis en heb de rest van de dag niets anders gedaan dan luisteren en huiveren.

Het zaadje was gezaaid. Al snel breidden de wortels zich uit. Ik kocht andere platen die werden aangeprezen in de popencyclopedie. Highway 61 Revisited, Blonde on Blonde en Blood On The Tracks stonden al snel in de platenkast en draaiden overuren in de cd-speler. Ik ploos de stamboom uit en al was ik geen fan van het eerste uur: ik kocht ook de platen waar het ooit mee begon. Jij en een gitaar en verder niks. Ik dacht: was ik maar 40 jaar eerder geboren en dacht: ben ik een fan? Ik dacht van niet omdat ik dacht dat fans alles van hun idool wilden hebben en ik had ook gehoord van ernstige missers in het oeuvre en dacht dat ik mezelf dat wilde besparen. Zonde van het geld. Dan gaf ik liever 101 Duitse Marken uit om je in levende lijve te zien. 9 mei 2000, Oberhausen, ik weet nog wat je aan had. Je was volledig gekleed in het wit en ik was vanaf het eerste moment verkocht. Voor een moment werd ik verlicht en ik wilde dat dat zo bleef. Dus ging ik naar nog een concert. En nog één. Van Brussel tot Braunschweig zag ik je, en steeds weer raakte ik in vervoering.

Tot de eerste liefde wel over was en ik bij zinnen kwam en de eerste scheurtjes zich aandienden. Tuurlijk, het was nog steeds bijzonder om deze levende legende live te zien, maar je had ook wel eens een mindere dag. Slechte platen bleek je ook gemaakt te hebben. Ik kocht Self Portrait in de uitverkoop, dan was het in elk geval een goedkope miskoop. De plaat die je expres had afgeraffeld, om onder je contract uit te komen. De eerste klanken konden me nog wel bekoren maar daarna ging het al snel bergafwaarts. Ik gniffelde. Het was slecht, maar ook vermakelijk. Ik besloot dat ik het oeuvre compleet wilde hebben, en daar hoorden ook de barre jaren 80 bij. Je liet je een drumcomputer aansmeren, sloot en echoapparaat aan en worstelde je drie platen door een artistieke impasse. Ik luister met kromme tenen, maar ook met een lach op mijn gezicht. Onvoorstelbaar dat een muzikaal genie zo diep kan zinken. Als er ook nog een kinderkoor klinkt kan ik mijn tranen niet meer bedwingen, al weet ik niet of ze van het lachen of het huilen komen.

Ik besloot dat ik fan was. Niet zoéén die alles maar mooi vindt, maar wel één die je in goede en slechte tijden steunt. Maar beste Bob, de scheurtjes beginnen barsten te worden. Nog een week en dan ziet een nieuwe plaat het levenslicht. Een kerstcd. Ik laat het woord op me indringen. Kerstcd. Bij de eerste geruchten hoopte ik nog op een goeie grap, maar het bleek waar en onontkoombaar. Mijn enthousiasme daalde tot kersttemperaturen toen ik hoorde dat alle onvermijdelijke christmas carols uit de kast werden getrokken: Santa Claus is coming to town, Winter wonderland en Have yourself a merry little christmas. Kon het erger? Ja. Afgelopen week hoorde ik namelijk een sneak preview van Christmas in the heart. Inclusief kerstbellen en achtergrondkoor. Of ik fan ben? Voor het eerst in 10 jaar begin ik te twijfelen. Er zijn grenzen aan wat een fan kan verdragen. Dit wordt een dure miskoop. Gelukkig gaat het geld naar een goed doel.