Beste Bob,
Het leven van een muzikant gaat niet over rozen. Althans: dat van de amateurmuzikant. Vanuit je privéjet in een limo stappen en vervoerd worden naar een 5 sterrenhotel, vanuit daar met de taxi naar het dichtstbijzijnde stadion, om aldaar het podium op te klimmen en voor 65.000 uitzinnige fans ‘Hello Amsterdam’ te roepen terwijl je in De Kuip staat: dat kan iedereen wel. Nee, het leven van een amateurmuzikant gaat niet over rozen. Ik kan het weten. Ik ben er namelijk één. Of: eigenlijk was. Afgelopen weekend deed ik mijn laatste optreden. Nog één keer koffers sjouwen, opbouwen, soundchecken, spelen, afbreken, koffers sjouwen, slapen. Kortom: jezelf nog één keer in het zweet werken. Nog één keer cola drinken tot je scheel ziet terwijl om je heen de kroegtijgers langzaam maar zeker dronken worden. Dat klinkt als een goeie avond: er is in ieder geval publiek.
Het laatste optreden eindigde in een deceptie. Ik riep nog ‘Kolham here we come!’ en had eigenlijk beter moeten weten. Wij waren er wel, maar verder kwam er niemand. Toen de eigenaar van de tent geld wilde gaan toeleggen om je binnen te halen, druppelden een paar verdwaalde gasten het dorpshuis binnen. Maar nog altijd waren degenen die op het podium stonden in de meerderheid. Via via hoorde ik dat er twee verjaardagen in het dorp waren. Het was nog het minste excuus in een lange rij redenen voor een geringe opkomst. Elke caféuitbater of zaaleigenaar had zo zijn eigen verklaring: in het dorp verderop was een trekkersfestival; Normaal had gisteren al opgetreden in een plaatselijke tent; het is te koud, te warm of te regenachtig; het is de recessie hè, mensen blijven liever thuis; nee, volgende week is er een kroegentocht: dán gaan de mensen massaal op stap.
Ach, een overvolle kroeg is ook niet alles. In Joure belandden we in een uitpuilend café zonder artiestenuitgang. Je spullen door de mensenmassa naar buiten sjouwen was een onmogelijke opgave: vrede in Afghanistan brengen was een makkelijker missie. En dus namen we nog maar een colaatje. En nog één. En nog één. En werd het maar heel langzaam half 4.
Na Joure volgde Haulerwijk, Groningen, Meppel. O ja, Meppel. Daar bleek de kroegeigenaar in de bak te zitten en het café gesloten. Assen, Bedum, Coevorden, Franeker, Leeuwarden, Wolvega, Drachten, Kubaard, Uithuizen: je komt nog eens ergens. En dus Kolham, de laatste stop van de rit. Nog één keer de stokken op het vel laten vallen; nog één keer op de pedalen staan, nog één keer de bekkens laten schallen, toen viel het doek en was het gedaan.
De karavaan gaat verder en ik sla af. De drumkruk wordt vanaf nu warm gehouden door iemand anders. Terwijl ik op zaterdagavond onder de wol kruip, zetten zij de eerste akkoorden in, staan ze te swingen in pak ‘m beet Spijkerboor, Easterein of Nieuweschans. Charlie de Signier is niet meer. Ik werd vernoemd naar de gitarist uit je band, beste Bob. Niet omdat ik zo goed gitaar speel, maar meer omdat ik op hem schijn te lijken. Of ook zwart haar heb. En nu ik stop, komt hij terug in jouw band. Met een gerust hart berg ik mijn drumstokjes op.