Loggen over twitter. En dan weer twitteren dat je hebt gelogd over twitter. M’n moeder is me nu al kwijt. Maar dat was ze al toen ik zei dat ik op Napster in een recordtijd van 34 minuten een liedje had gedownload. In 96 k/bit weliswaar, maar toch. Op vrijdagavond vraagt half achter de geraniums zittend Nederland zich af of de Red Room bij The Voice of Holland soms een geheime afdeling van de NASA is waar gecodeerde berichten from outher space binnen druppelen. Hekje TVOH? Een hek staat om een weiland, waarbinnen koeien grazen, eens per half uur opgeschrikt door de stoomtrein van Haarlem naar Zandvoort, zegt de boer die niet vreet wat hij niet kent. Ok, en na de gekozen artikelen die je doorgaf aan de sprekende computer bij de besteltelefoon moest je ook op het hekje drukken. Dan stond er de volgende dag een medewerker van het postorderbedrijf voor de deur met de bestelde artikelen. Tjee, wat leefden we in een moderne wereld.
En toen kwam het moment dat overal iedereen altijd wilde weten wat iedereen overal deed. En altijd ook. En iedereen wilde laten weten wat ‘ie deed. Overal. Mijn moeder zag er het nut niet van in. Dan weet iedereen altijd maar alles over je. Dat wil ik helemaal niet, zei ze. En ik wil ook niet altijd alles van iedereen weten. Ik legde uit dat er inderdaad mensen waren die de hele dag leegliepen, lijdend aan de digitale diarree. Die zelfs echo’s van hun nog niet geboren baby op hun hyves plaatsten. Maar ja, dat was hyves, en dat was eigenlijk alweer 2009. Facebook was helemaal hot, bleek ook wel uit het feit dat Mark Zuckerberg, oprichter van Facebook, werd verkozen tot persoon van het jaar door tijdschrift Time. Maar ja, dat was een tijdscrift, en dat was eigenlijk alweer 1986. Dus download je ‘m op je I-Pad. Een soort laptop, maar toch ook weer niet. Meer… En daarmee was ik alweer de draad kwijt in het digitale woud waar ik door de bits en bytes de bomen niet meer zag en ik besloot dat dit de generatiekloof was. MSN was al uit voordat je aan de gepensioneerden van deze aarde kon uitleggen wat het was, de opvolger van ICQ natuurlijk, maar dan moest je nog uitleggen hoe het werkte. Maar vooral het waarom ontging haar. Via internet je rekening betalen, ok. Een mailtje sturen, prima. Maar wat is dan toch in vredesnaam het nut van twitteren tijdens een televisieuitzending? Ik kon het niet uitleggen. Ja, ik vertelde dat het heel slim was van John de Mol om elke kandidaat van The Voice een eigen twitteraccount te geven en er vooral veel aandacht aan te besteden in de uitzending. Dat hij daarmee de allerjongste doelgroep aansprak, die smsen eigenlijk al ouderwets vond, en die normaal gesproken hooguit met een half oog televisie hadden gekeken, maar nu ineens via hun tweede scherm betrokken werden bij het programma, en dat creeërde weer awareness op het web, en dat betekende een boel mention, en misschien werd je wel trending topic. Als die hashtag maar vaak genoeg werd gebruikt. Hoewel, met retweeten kom je ook een heel end natuurlijk. Tijdens een adempauze ontmoet ik twee ogen op steeltjes. Eigenlijk had ik die met m’n mobiel op twitpic moeten zetten.
Een mens gaat met zijn tijd mee. En dus opende ik een jaar geleden mijn eigen twitteraccount.
Ik was bang dat ik na twee keer te hebben gemeld dat ik een scheet had gelaten er wel klaar mee zou zijn, maar een jaar later en 1600 followers verder is de lol er nog steeds niet vanaf. Die zin kun je nog net binnen de 140 tekens kwijt, want twitter is behalve onuitlegbaar aan je moeder ook kort en bondig. Ok, je kunt langere teksten publiceren, maar alles boven de toegestane hoeveelheid verdwijnt achter een apart te openen link. Dat doe je dus niet. Hierbij nog 10 andere dingen die ik als don’ts beschouw op twitter.
1. Volg je mij, dan volg ik jou: een veelgehoorde vraag op twitter. Negeren! Tweets moeten interessant genoeg zijn om te lezen. Onderhoudend. Om te lachen. Of je bent Barack Obama. Dan mag je best vragen of ik je wil volgen.
2. Verklap niet teveel over je privéleven. Tenzij je een afspraak hebt met Barack Obama natuurlijk.
3. Wees niet te vaag. Dat lijkt op interessantdoenerij. Of je hebt niks te melden. Ja hij is echt ovaal! mag je alleen twitteren als je op bezoek bent bij Barack Obama.
4. Twitter nooit over eten. Tenzij je een lunchafspraak hebt met Barack Obama natuurlijk.
5. Twitter niet naar bekende of beroemde mensen in de hoop dat ze reageren en dat jij daardoor weer meer volgers krijgt. Tenzij je Barack Obama echt goed kent natuurlijk.
6. Twitter persoonlijk. Vertel wat je zelf leuk vindt. Al is het snooker. Of gekleurde Amerikaanse presidenten door de eeuwen heen.
7. Volg niet teveel mensen, dan staat je timeline binnen no time vol met dingen die je niet interesseren of die je niet kan volgen. Heb je zelf niet al teveel volgers, dan is break even een mooi concept: je volgt evenveel mensen als het aantal mensen dat jou volgt. En anders afronden op mooie getalen. 221 mensen volgen is niks, kies er dan nog één uit en maak er 222 van. Of rond het af naar ronde getallen. 10, 20, 30, enzovoorts. Barack Obama volgt momenteel 707,654 mensen. Dat is veel te veel, en het is een lelijk getal ook nog eens.
Waarom ik dit hier allemaal uitkraam? Omdat het op twitter niet past. En omdat het onderwerp werd aangedragen door Jordy Dijkhuizen. Beter gezegd @jordydijk. Volg hem op twitter!
[ Wil jij het weblogwoordvanvolgendeweek bepalen, laat 'm dan achter in de comments! ]
