Column: Dierenmanieren

Voor Het Kontakt Harderwijk schrijf ik een tweewekelijkse column. Deze column verscheen op 29-08-2018. 

De vertoning van de Veluwse film WILD is een groot succes, las ik op de website van deze krant. Aanstaande zaterdag is-ie eenmalig te zien in het Hortuspark in Harderwijk. Ja, op het doek vinden we het allemaal prachtig, maar in het echt wil het nog niet zo lukken, de omgang tussen mens en dier. Hebben we net een beetje de natuur onder de knoet, het woeste water tot achter de dijken bedwongen, komt er een wolf ons idyllische sprookje binnengewandeld. Aanvankelijk slechts één, dus dat viel nog te overzien, en ergens voelden we ook lichte trots; zo slecht was het dus nog niet gesteld met ons vol geasfalteerde Vinexlandje.

Menig nieuwbouwbewoner reageerde dolenthousiast; eindelijk weer eens een Poema op de Veluwe, maar dan anders – en écht bovendien. Erop af dus in de Opel Astra! Ons land bleek ineens ook een boel wolvenkenners te huisvesten, die desgevraagd raad gaven voor wie daadwerkelijk oog in oog kwam te staan met een wolf. Kort samengevat: niets – de wolf was namelijk banger voor de mens dan andersom.

Door één groep werd de wolf minder enthousiast onthaald: de boer. Zeker toen bleek dat meerdere wolven de grens waren gepasseerd sloeg de stemming om. ‘Het is wachten op het moment dat de eerste wolven zich hier weer definitief vestigen, met alle gevolgen van dien,’ mokte de Gelderse CDA-Statenfractie. Tja, wolven houden van schapen, boeren dus niet van wolven, het CDA houdt juist weer wel van boeren, en aldus waren de rijen snel gesloten. De beschermde status van de wolf moest nog maar eens overwogen worden, zo betoogde het CDA, en de boeren betoogden weer dat als ze hun buks niet mochten pakken, de overheid ze dan maar moest compenseren voor het doodgebeten vee. En ik maar denken dat boeren zo lekker dicht bij de natuur stonden. ‘Dat is nou eenmaal de natuur, daar moeten we maar mee leren leven,’ hoorde ik precies nul mensen zeggen. De natuur zien we liever achter een hoog hek. Of op een groot doek.

Op een kleiner scherm zag ik een filmpje van Animal Rights, die heimelijk misstanden bij een eendenslachterij had gefilmd. Na eerdere dierenellende bij varkens- en koeienslachterijen konden andere takken van vee- en pluimsport niet uitblijven. Op een slachterij in Ermelo werden beelden gemaakt van nog levende eenden tussen het afval, en als ze wel werden geslacht gebeurde dat met een bot mes. Het meest dieronterend vond ik nog wel dat er met de beesten werd gegooid. Later bleek dat niet in de vestiging in Ermelo te zijn gebeurd, maar toch – het gebeurde wel.  

Waarom toch, vroeg ik me af. En: als mensen al zo met dieren omgaan, hoe gaan ze dan om met mensen? Ik ben helemaal geen linkse vegetarische dierenactivist, maar ik zou het er haast van worden. Soms zou je willen dat die grote boze wolf echt bestond. Ik had ‘m hier met open armen ontvangen.