Column: Een vooropgezet plan

Voor Het Kontakt Harderwijk schrijf ik eens in de 2 weken een column. Harderwijk is sinds 2010 mijn woonplaats, en in deze column schrijf ik over die stad of de directe omgeving. Deze column verscheen op 20-09-2017.

Afgelopen donderdag kwam er eindelijk een eind aan het politieke getouwtrek over de keuze tussen het behouden van het theater of de Stad als Podium. De coalitie koos voor allebei. De SaP-connectie mét een theater. Iedereen blij, zou je zeggen. Of toch niet.

Waar de coalitiepartijen nu goeie sier maken met het behoud van het theater, werd in feite een sterfhuisconstructie gecreëerd. Of was het een vooropgezet plan? Want hoe anders valt te verklaren dat de partij die al die tijd beweerde dat geld steken in stenen een ouderwets idee is – dat uitgerekend die partij het theater in de schoot geworpen krijgt? Ze waren er ook helemaal niet op uit om een theater te exploiteren; de stád als podium; dát was het idee. Een goed idee, vond ook het college, en koos hun kant.  

Op de draai die het college daarna maakte, ben ik nog steeds aan het kauwen. Ineens moest er toch een theater komen. De verbouwing van de bieb was het nieuwste plan. Op de vraag waarom er ineens wel geld was voor een nieuw theater, maar niet voor de verbouwing van het huidige -dat ook nog eens aanzienlijk minder zou kosten- en waarom de Stichting Podia Harderwijk (SPH) buiten de plannen werd gehouden kwam nooit helemaal een duidelijk antwoord. Of was het soms een vooropgezet plan?

Voor de vorm volgde een finale poging om beide partijen, SaP en SPH, om tafel te krijgen. Gelders Gedeputeerde Hans Esmeijer leidde de gesprekken. Dat hij lid is van het CDA en daarmee behoort tot één van de partijen uit het college, was natuurlijk toeval. Of een vooropgezet plan? Dat de SPH in de daaropvolgende raadsvergadering aangaf nog steeds voor samenwerking open te staan, en ook voor de SaP-connectie de deur niet dicht zat, gooide roet in het eten. De conclusie in het officiële rapport luidde immers dat verdere samenwerking uitgesloten was. Gelukkig was de krabbel onder het rapport al gezet, het dossier gesloten. Het leek wel een vooropgezet plan.

De laatste U-bochtconstructie volgde na de zomer. De coalitiepartijen maakten in een persbericht bekend dat ze een keuze hadden gemaakt. Voor SaP, mét behoud van het theater. Dat het persbericht zo’n beetje gelijktijdig met de start van de laatste raadsvergadering waarin over dit onderwerp kon worden gedebatteerd van de telex rolde, was natuurlijk toeval. De coalitie wilde alleen maar transparant zijn in hun keuze. Of doorzichtig: het leek wel een vooropgezet plan.

Inmiddels is het besluit gevallen. De partij die helemaal geen theater wil, krijgt een theater, én het geld, dat ze waarschijnlijk in alles behalve het theater gaan steken. Mark my words: over een tijdje duiken de eerste geluiden op dat het theater niet langer rendabel is en of we de boel niet beter kunnen sluiten. Dan zijn we eindelijk waar het al die tijd al op uitdraaide: een theater armer, een illusie rijker.

Het lijkt wel een vooropgezet plan. Of het is wanbeleid. Zeg het maar.