Column: Posterverkiezing

Voor Het Kontakt Harderwijk schrijf ik eens in de 2 weken een column. Harderwijk is sinds 2010 mijn woonplaats, en in deze column schrijf ik over die stad of de directe omgeving. Deze column verscheen op 07-03-2018. 

Ik mis ze. Die houten borden langs de kant van de weg, schots en scheef beplakt met verkiezingsposters. Sommige hangen -expres?- een paar centimeter over die van de naastgelegen concurrent. Naarmate de verkiezingsdatum nadert nemen zowel activisme als joligheid toe. Er verschijnt een brilletje op het eerder nog montuurloze hoofd van een lijsttrekker. De activisten laten zich gelden door de eerder nog bonte verzameling verkiezingsposters met lijm en kwast terug te brengen tot een uniform geheel – één grote reclamezuil voor één enkele partij. Alsof je dan eerder gaat stemmen op de bewuste partij. Zo ging het, eens in de vier jaar – en soms iets vaker. Nog weken na de verkiezingsdag wapperden de losgeweekte punten van de half afgebladderde affiches in de wind.

Maar: das war einmal. De dagen van het goeie ouwe verkiezingsbord zijn geteld. In plaats daarvan verrezen metershoge billboards, keurig voorbedrukt, alle posters precies even groot en netjes naast elkaar. Ik zag zo’n zuil staan toen ik langs zoefde in de auto. Voorbij voor ik er erg in had. Ook de volgende dag, toen ik erop voorbereid was, wist ik weinig meer waar te nemen dan dat er een verkiezingsbord stond. Om de affiches beter te kunnen bestuderen had ik de auto langs de kant van de weg moeten zetten, uit moeten stappen en van onderaf, al nek-verrekkend, de posters moeten bekijken. Waarmee ik a) de verkeersregels zou overtreden, b) een gevaar voor de overige weggebruikers zou vormen en c) aanspraak had moeten maken op de gezondheidszorg. Daar kon geen enkele politieke partij voor zijn, leek me.

Inmiddels heb ik de posters van dichtbij bestudeerd trouwens. Gewoon veilig, achter mijn computertje. Bespaart me een nekhernia, en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik dat -achteraf bezien- er ook niet voor over zou hebben gehad. De meeste posters zijn tamelijk fantasieloos. Met teksten als: Stem D66, of -nog kariger- GroenLinks. Wel duidelijk, wat weer niet gezegd kan worden van het affiche van Gemeentebelang. De letters op hun poster zijn zo klein, dat ik pas kon lezen dat er ‘In uw belang’ staat toen ik flink inzoomde. Al had ik op zich de tekst wel kunnen raden. Van het affiche van het CDA slaat vooral de modepolitie aan; fractievoorzitter Peter Sels is gekleed in een CDA-groen jasje, met dito stropdas – zet er een rode neus bij op en hij kan zo het circus in. Hun slogan: ‘Goed voor elkaar.’ Dat hebben ze dus niet, want de SGP hanteert exáct dezelfde leus. De VVD gaat voor ‘Kies voor doen’ – mocht er een coalitie met deze partijen komen, dan wordt het kiezen op elkaar. En dan is er nog fractie Van der Veere, ontstaan na de breuk met Gemeentebelang. Joop zette pesterig op de poster: ‘Ook zo blij met de koopzondag? Stem op lijst 9.’ Voor hem is dan ook de originaliteitsprijs. Of mijn stem ook naar hem gaat? Ik ben er nog steeds niet uit.