Into the Groef: Can’t Pretend

article-2279338-179C0C9C000005DC-391_634x608Into the Groef is een maandelijkse column voor de website nieuweplaat.nl. Deze column werd gepubliceerd in december 2013.

It’s the most wonderful time of the year. Als je de poedersuikervlekken in het tapijt niet meerekent tenminste. En de afgevallen naalden die met dezelfde snelheid als jij je stofzuiger kan opbergen nadat je de vorige lading naalden hebt opgezogen weer neerdwarrelen. En de gourmetgeur die zich tot in je diepste poriën weten te wurmen en enkel door een half uur te douchen verdreven kunnen worden. Verder is het de mooiste tijd van het jaar. En de tijd van lijstjes. De radiostations buitelen over elkaar heen, de één met een nog langere top zoveel allertijden dan de ander. Jullie doen een top 1000? Dan doen wij een top 2000! Maar de top 2000 is inmiddels in kwantiteit voorbijgestreefd door een top 4000. En dus kan het niet lang meer duren voor de eerste top 8000 een feit is, waarna de top 16.000 ook vast niet meer zo lang op zich laat wachten. Let maar op, binnen no time is de top kwart miljoen een feit. Die begint dan direct op de eerste werkdag na de zomervakantie om vlak voor de jaarwisseling te eindigen met de nummer 1, waarna we elkaar een gelukkig 2024 toewensen.

En zo hoort het ook. Zoals december niet compleet is zonder kleffe oliebollen en lauwe appelflappen, zo horen die laatste dagen van het jaar gevuld te worden met een rangschikking van de grootste hits of all time. Want wij houden van lijstjes. Herstel: mánnen houden van lijstjes. Vrouwen willen best een lijstje met 25 tips om af te vallen, maar de volgorde zal hun (caloriearme)worst wezen. Mannen willen een volgorde, duidelijkheid, een kader, een doel. Van 100 naar nummer 1. Een top 10 van beste gitaristen ooit. De lijst van de 25 slechtst geklede hardrockgroepen. De rankschikking van de 5 leukste Spice Girls. Een top 3 van de lelijkste brillen van Elton John.

Daarmee is de gemiddelde man overigens nog niet tevreden gesteld. Over de uitslag moet kunnen worden gecorrespondeerd. Sterker nog: het bediscussiëren van de uitslag is de hoogste vorm van communicatie op onze apenrots. Elkaar in steeds luidere bewoordingen kenbaar maken dat er niets, maar dan ook NIETS van die uitslag klopt. Ieder jaar klinkt er luid protest als Bohemian Rhapsody (nee, November Rain!) toch weer bovenaan staat in de allertijdenlijst, maar ieder jaar weten we ook niks beters te verzinnen en vinken we die toch maar weer aan. Omdat het zo hoort. Het is als protesteren tegen het idiote idee van het omzagen van een gezonde sparrenboom om die vervolgens in je woonkamer neer te zetten en te behangen met allerlei zaken die elke interieurverzorger als eerste in de kliko zou mieteren bij het herinrichten van je huis. Maar ja, zonder is ook zo ongezellig. Dus toe, rij even met je station langs de bouwmarkt en zoek een mooie uit. En dus staat er met kerst een kerstboom en met oud en nieuw Bohemian Rhapsody op 1. Ach, de volgende dag is het gelukkig Nieuwjaar en verdwijnt met de boom ook die kraker van Queen weer voor ruim 300 dagen uit beeld.

Gek eigenlijk, dat we onszelf altijd pijnigen met die vraag aan het einde van het jaar. Alsof het er iets toe doet wat de beste plaat ooit gemaakt is. En is het sowieso niet appels met peren vergelijken? En waarom zou je die vraag eigenlijk niet stellen op 27 maart? En wat zou er op nummer 1 hebben gestaan in 1974, toen Bohemian Rhapsody nog niet bestond? En waarom staat Für Elise er niet in, het is toch immers de lijst met beste liedjes allertijden? Vragen die in me opborrelen, om die ene kwestie te verdingen, de vraag die onherroepelijk naar boven komt, die niet anders dan aan het einde van het jaar aan de orde kan komen en waar ik mijn hoofd al een paar weken over breek.

Wat was het beste liedje van 2013?

Het was niet de comeback van Stromae, hoe Formidable ook, noch die van Daft Punk, in de rug gesteund door Pharrell Williams. Zijn Blurred Lines komt ook een heel eind, maar is het toch net niet. Net zomin als Wake Me Up van Avicii of Waves van Mr. Probz. Mijn keuze valt op een jonge jongen, die met zijn debuutplaat Long Way Down regelmatig bivakkeerde in mijn cd-speler. Wat een plaat, zeker als je bedenkt dat dit de eerste is. Halverwege het jaar kwam ie uit, daaraan voorafgaand werd menigeen al omver geblazen door de debuutsingle Another Love. Maar stiekem vond ik de tweede single nóg mooier. Helemaal geen hit geworden, nauwelijks op de radio geweest, maar na het eerste refreintje wist ik: dit is hét liedje van 2013. Die opbouw, dat hartverscheurende stemgeluid, die emotie, en dat allemaal uit de mond van een jochie van net 23. Can’t Pretend van Tom Odell is het liedje van 2013.

  1. Ron schreef:

    Another Love, ook van Tom Odell, stiekem van 2012 maar in 2013 nog in de lijsten 🙂